TOPLU İŞ HUKUKUNDA BAĞLI YERİN TESPİTİ
Author :
Abstract
Toplu iş hukukunda işyeri kavramı emredici düzenlemelere konu olması bakımından büyük bir öneme sahiptir. Bütün kolektif haklar işyeri zemininde varlık gösterir. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu ile 4857 Sayılı İş Kanunu aynı işyeri tanımını haizdir. Ancak bu husus toplu iş hukukunda daha kritik bir öneme sahip olan işyerinin tanımı bakımından sorun doğurmaktadır. Bir yerin işyerine bağlı yer olarak değerlendirilebilmesi için; birimler arası hukuki bağlılık, işyerinde üretilen mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılık (amaçta birlik) ve yönetimde birlik olmak üzere üç unsurun bir arada bulunması gerekmektedir. Farklı adreslerde yer alması sebebiyle ayrı işyerleri olarak tescil edilen birimler işletme olarak kabul edilmekte ve işletme toplu iş sözleşmesine konu olmaktadır. Bu nedenle yetki davalarında en çok ileri sürülen itiraz, bunların işletme değil, işyeri-bağlı yer niteliğinde olduğuna ilişkindir. Çalışmada bir yerin bağlı yer olarak kabul edilebilmesi için gerekli kriterlerin incelendiği Yargıtay kararları ile zenginleştirilmiş örneklerin sonrasında, işkolunun ve toplu iş sözleşmesinin türünün belirlenmesinde bağlı yer kavramının önemine ilişkin tespitler yapılmıştır. İşyeri sınırlarının açıkça ortaya konulamaması, bağlı yer mi yoksa ayrı bir işyeri mi olduğu ihtilafı yargı yoluyla çözülecek, tespit davası ya da sözleşmenin uygulanmasına ilişkin eda davasına konu olabilecektir.
Keywords
Abstract
In collective labor law, the concept of workplace holds immense importance as it is subject to mandatory regulations. All collective rights manifest themselves on the ground of the workplace. The Trade Unions and Collective Labor Agreement Law No. 6356 and the Labor Law No. 4857 share the same definition of workplace. However, this situation creates issues regarding the definition of a workplace, which carries a more critical significance in collective labor law. For a location to be evaluated as a place annexed to a workplace, three elements must coexist: legal dependence between units, qualitative dependence regarding the goods or services produced in the workplace (unity of purpose), and unity of management. Units registered as separate workplaces due to being located at different addresses are considered an enterprise and become the subject of an enterprise collective labor agreement. For this reason, the most common objection raised in competence lawsuits is that these units do not constitute an enterprise, but rather possess the character of a workplace-annexed place. Following examples enriched with Court of Cassation decisions examining the criteria required for a location to be accepted as an annexed place, this study provides findings on the importance of the concept of annexed place in determining the line of business (sector) and the type of collective labor agreement. Disputes arising from the inability to clearly define workplace boundaries, or whether a location constitutes an annexed place or a separate workplace, will be resolved through judicial remedies and may be subject to a declaratory action or an action for performance regarding the implementation of the agreement.